تلخ و شیرین

12 شهریور معلوم شد که از روزانه زنجان قبول شدم ، بارها و بارها از خودم پرسیدم آیا واقعا ادامه فیزیک در کشوری مثل ایران واقعا کاردرستی هست ؟ آیا این راه واقعا تهش به خوشی ختم میشه یا سال ها بعد یه آدمی هستم که فقط سالهای عمرشو با درس خوندنپر کرده؟اما جدا از اینها چرااااا زبان خوندن به صورت خودخوان انقد سختهههههههههههه ؟؟حقیقتا دیگه مغزم نمی کشه پ،ن: خدایا تو این راه من فقط دلم به بودن تو خوشه تو یاری فرما. تلخ و شیرین...

خب عزیز بیا حساب کنیم ببینیم چند چندی با خودت؟میری تا چند مدت خبری ازت نیست میای پیگیرم میشی اونم از صمیمی ترین دوستم بعد فکر نمی کنی که دوستان صمیمی چیزی رو از هم قایم نمی کنن؟بعدش میای چند مدت شعرو غزل می خوانی و بداهه میگی لاسای مومنی رو میزنی که چی بشه؟ که بعدا منو عذاب بدی؟که به خیالت بری به دوستات تعریف کنی که فلانی رو به خودم وابسته کردم . نه عزیز اشتباه به عرضت رسوندن من از اوناش نیستم نهایتا بعد یه مدت دورتو یه خط قرمز می کشم جوری که انگار مردی و نیستی و نبودی . بعدشم فکر می کردم که دارم احساساتم رو به پای درختی هدر میدم که روزی ثمره خواهد داد اما ای دل غافل تو یه درخچه خار بودی که نهایتا بعد چند مدت ریشتو باید با اسید آبیاری کرد . تلخ و شیرین...